Planowanie motoryczne (praksja) – jak wspierać dziecko, które jest "niezdarne"?

Czy Twoje dziecko częściej niż rówieśnicy potyka się o własne nogi, ma trudności z zapinaniem guzików albo unika nowych aktywności ruchowych? Planowanie motoryczne, znane jako praksja, to zdolność dziecka do wymyślenia pomysłu, zaplanowania i wykonania nowych ruchów – umiejętność kluczowa dla codziennych czynności. Dzieci z trudnościami w tym zakresie często wydają się niezdarne, co wpływa na ich pewność siebie i samodzielność. Poznaj sposoby, jak skutecznie wspierać swoje dziecko w rozwijaniu tej kompetencji.

Czym właściwie jest praksja i dlaczego jest tak ważna?

To złożony proces neurologiczny składający się z trzech etapów: ideacji – wymyślenia pomysłu na ruch (np. “chcę zbudować zamek z klocków”), planowania – określenia sekwencji potrzebnych ruchów oraz wykonania z adaptacją na podstawie informacji zwrotnych z ciała i otoczenia.

W integracji sensorycznej praksja rozwija się dzięki układom dotykowemu, proprioceptywnemu i przedsionkowemu, które dostarczają mózgowi danych o pozycji ciała w przestrzeni. Zaburzenia w tym obszarze, zwane dyspraksją lub syndromem niezdarnego dziecka, wynikają z dysfunkcji neurologicznych – nie mają nic wspólnego z brakiem inteligencji czy lenistwem.

Protip: Zaczynaj od prostych zabaw sensorycznych, jak toczenie się po macie czy czołganie przez tunel – wystarczy 5-10 minut dziennie, by dziecko lepiej czuło swoje ciało.

Jak rozpoznać trudności z planowaniem motorycznym?

Motoryka duża i mała – co powinno zaniepokoić?

W Polsce syndrom niezdarnego dziecka dotyczy około 5-6% dzieci szkolnych – podobnie jak na świecie, gdzie mówi się o DCD (developmental coordination disorder). Takie dzieci często:

• mają opóźnienia w kamieniach milowych rozwoju (chwytanie przedmiotów, rysowanie, jazda na rowerze),
• unikają nowych aktywności ruchowych z obawy przed niepowodzeniem,
• frustrują się przy sekwencjach wymagających koordynacji,
• charakteryzują się słabą świadomością ciała, co prowadzi do częstych potknięć.

Skąd się biorą zaburzenia praksji?

Przyczyny leżą w zaburzeniach przetwarzania sensorycznego – na przykład słaba propriocepcja (czucie głębokie) uniemożliwia planowanie ruchów, a problemy przedsionkowe wpływają na równowagę.

Do głównych czynników ryzyka należą:

• wcześniactwo i niska masa urodzeniowa,
• ekspozycja matki na alkohol w ciąży,
• neurobiologiczne dysfunkcje bez jednoznacznych uwarunkowań genetycznych.

Protip: Obserwuj reakcje dziecka na huśtawki lub dociski – jeśli unika lub wręcz przeciwnie, intensywnie ich szuka, zgłoś się do terapeuty SI dla wczesnej diagnozy.

Kiedy zgłosić się po profesjonalną pomoc?

Diagnozę stawia zespół specjalistów: neurolog, psycholog, fizjoterapeuta i terapeuta integracji sensorycznej, zazwyczaj po ukończeniu przez dziecko 5. roku życia, gdy objawy nie ustępują samoistnie.

Testy diagnostyczne obejmują:

• ocenę motoryki dużej i małej,
• świadomości ciała i jego pozycji w przestrzeni,
• zdolności sekwencjonowania ruchów – w Polsce wykorzystuje się narzędzia takie jak BOT-2.

Wczesna interwencja znacząco poprawia rokowania, zapobiegając rozwojowi niskiej samooceny i problemów emocjonalnych.

💡 Gotowy prompt dla AI – Twój osobisty plan wsparcia

Chcesz otrzymać spersonalizowane wskazówki? Skopiuj poniższy prompt i wklej go do ChatGPT, Gemini lub Perplexity (możesz też skorzystać z naszych narzędzi dostępnych w sekcji narzędzia lub kalkulatory):

Jestem rodzicem dziecka w wieku [WIEK DZIECKA] lat, które ma trudności z [KONKRETNY PROBLEM, np. "zapinaniem guzików i utrzymaniem równowagi"]. Dziecko najbardziej lubi [ULUBIONA AKTYWNOŚĆ]. Mam dostęp do [DOSTĘPNE ŚRODKI, np. "piłka, materac, poduszki"]. Przygotuj dla mnie tygodniowy plan 15-minutowych ćwiczeń na praksję, które będą atrakcyjne dla dziecka i wykorzystają dostępne pomoce.

Strategie wsparcia w warunkach domowych

Podział zadań na małe kroki

Kluczem jest rozbicie złożonych czynności na proste sekwencje. Robienie kanapki? Najpierw pokaż wizualne karty z krokami, potem praktykuj każdy etap osobno. Laminowane karty z sekwencją ubierania się powieszone w łazience to doskonałe rozwiązanie dla codziennej rutyny.

Zabawy rozwijające planowanie motoryczne

Tory przeszkód zbudowane z poduszek, krzeseł i drabinek świetnie stymulują propriocepcję i planowanie przestrzenne. Równie skuteczne są ruchy bilateralne – rzucanie i łapanie piłki, “chodzenie zwierząt” (krab, niedźwiedź) wzmacniają stabilność tułowia i koordynację.

Ćwiczenia stabilizacji posturalnej możesz włączyć w codzienną rutynę – stanie na jednej nodze podczas szczotkowania zębów to prosty sposób na integrację. Nie zapominaj o motoryce małej: układanki, zapinanie różnych rodzajów zamków, cięcie plasteliny nożyczkami. Wielozmysłowe wyzwania, jak budowa z klocków na czas, rozwijają sekwencjonowanie.

Protip: Używaj wizualnych kart z krokami zadań i laminuj je – będą służyć latami, wspierając samodzielność dziecka.

Profesjonalne terapie – co wybrać?

Na świecie DCD dotyka 5-6% dzieci, z lepszymi rezultatami przy terapii rozpoczętej przed 7. rokiem życia (NHS, 2023).

Terapia integracji sensorycznej wykorzystuje zabawy ze sprzętem: huśtawki różnych typów, piłki sensoryczne, kołdry dociążone – wszystko po to, by poprawić przetwarzanie bodźców i planowanie ruchowe. W swiatsensoryki.pl prowadzę indywidualne zajęcia SI dostosowane do potrzeb Twojego dziecka.

Protip: Integruj ruch z codzienną rutyną – śpiewanie podczas sprzątania zabawek łączy rozwój praksji z pozytywnymi emocjami.

Długoterminowe korzyści i zapobieganie frustracji

Regularna terapia i domowe ćwiczenia przynoszą:

• poprawę samodzielności w codziennych czynnościach,
• wzrost samooceny i odwagi w podejmowaniu nowych wyzwań,
• lepszy udział w zabawach grupowych i sporcie.

Pamiętaj o emocjach

Unikaj presji i porównań z rówieśnikami. Chwal wysiłek, nie perfekcję – to buduje resilience i motywację do dalszej pracy. Dzieci z dyspraksją potrzebują więcej czasu i powtórzeń, ale przy odpowiednim wsparciu osiągają spektakularne postępy.

Dziecko z trudnościami w planowaniu motorycznym nie jest leniwe ani niezdarne – po prostu jego mózg potrzebuje więcej wsparcia w przetwarzaniu informacji sensorycznych i planowaniu ruchów. Dzięki cierpliwości, konsekwencji i odpowiednim ćwiczeniom możesz znacząco wpłynąć na rozwój swoich pociech. Nie czekaj – każdy dzień to okazja do małego kroku w stronę większej samodzielności!

Justyna

Wspieram rodziców i ich podopiecznych w obszarze integracji sensorycznej. Dostarczam praktyczną wiedzę ekspercką oraz prowadzę indywidualne warsztaty dla dzieci, które skutecznie stymulują rozwój zmysłów.